sadowne spotkania dla singli szybkie randki hańsk jerzmanowice psary portal dla singli serwis randkowy szukam chlopaka jankowice stoczek sex randki kargowa poznaj nowych ludzi szemud spotkania dla samotnych katolików kudowa-zdrój szukam dziewczyny randki katolickie wojciechowice maszewo seks nowe skalmierzyce randki 5 minutowe przerośl randki i przyjaciele kup babice szukam kobiety biskupiec singiel portal randkowy panki chojna serwis samotne dziewczyny osjaków piekary śląskie spotkania singli zawichost randki klub dla singli frysztak w singli szczytna seks randki wola uhruska spotkanie dla singli sokołów małopolski wizna randki gmina dobre miasto klub dla singli chrzescijanskie randki singiel poddębice katolickie randki dobrzyń nad wisłą szukam kochanka randki minutowe free hookup site in Samarra Iraq free dating sites city Balfour South Africa Hangouts ausspionieren imei Android App Track Cell Phone Location bar de rencontre celibataire Ekeren Belgique
    Home Psychoterapia samobójstw
Statystyka
OS : Linux d
PHP : 5.2.17
MySQL : 5.6.51-cll-lve
Time : 01:10
Caching : Disabled
GZIP : Disabled
Members : 1
Content : 49
Web Links : 5
Content View Hits : 56938
Menu użytkownika
Logowanie



Sondy
Gościmy
We have 7 guests online
Menu witryny
Strona główna
Psychoterapia psychoanalityczna
Terapia behawioralna
psychoterapia poznawcza
psychoterapia poznawczo-behawioralna
Psychoterpia humanistyczna
Terapia systemowa
Terapia Ericksonowska
Neurolingwistyczne programowanie
-------------
Formy terapii
-------------
Metody i techniki psychoterapeutyczne
-------------
Psychoterapia w depresjach
Psychoterapia w chorobie afektywnej dwubiegunowej
Psychoterapia fobii i zaburzeń lękowych
Psychoterapia zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych
Psychoterapia BPD
Terapia uzależnień
Terapia zaburzeń odżywiania
Psychoterapia samobójstw
Psychoterapia schizofrenii
-------------
Sondy
Kontakty
Gestalt
Psychoterapia humanistyczna - Rogerowska
Cracovica Kraków
Amica Wronki
Arka Gdynia
Górnik Zabrze
Odra Wodzisław
Pogoń Szczecin
Polonia Warszawa
Wisła Płock
Godzisk WLKP
Groslin Dyskobolia
Górnik Łęczna
GKS Bełchatów
terapia samobójstw
terapia samobójstw PDF Print E-mail
Written by Administrator   
Wednesday, 29 March 2006 13:46

W pierwszym kontakcie należy dać pacjentowi do zrozumienia, że pragnie się ustalić, co się stało a to wymaga pewnego czasu po wyborze właściwego miejsca.
Należy dać osobie możliwość pełnego, całkowitego opowiedzenia w ciszy i spokoju, w komfortowych warunkach historii swojego życia. Niektóre osoby mogą ujawniać opór. Podkreśla się, że należy milczeć, nie przerywać, aby pokazać osobie, że jest się z nią i jest się gotowym do niesienia pomocy.
Myśli „s” i zachowania autodestrukcyjne zazwyczaj koncentrują się wokół osób znaczących. Dlatego musimy tutaj pytać o osoby bliskie i relacje z nimi. Pociąga to za sobą konieczność wywiadu dotyczącego relacji jednostki z osobami bliskimi – rodziną i przyjaciółmi.
Dla niektórych osób wystarczająca już jest wentylacja własnych uczuć – ujawnienie swoich uczuć. Ma to działanie terapeutyczne.
W obecności terapeuty łatwiej dochodzi do ujawnienia negatywnych uczuć w stosunku do osób znaczących i to może mieć właśnie działanie terapeutyczne (katarzis, uwolnienie od negatywnych emocji).
Dalsze kontakty z terapeutą mogą nie być konieczne, ale taką otwartą furtkę należy zostawić. Należy dać osobie do zrozumienia, że jest się gotowym do dalszej pomocy i jest się otwartym na dalsze kontakty.
Typowa dla osób o tendencjach autodestrukcyjnych jest sztywność procesów poznawczych, która powoduje, że człowiek widzi tylko jedno rozwiązanie – śmierć; nie widzi żadnych alternatywnych rozwiązań dla swojego problemu. Dlatego bardzo ważne jest, aby osoba o tendencjach autodestrukcyjnych wskazała nam różne możliwości rozwiązania problemu. Jest to niesłychanie ważne w profilaktyce i terapii samobójstw. To może zapobiec temu, aby osoba nie znalazła się ponownie w sytuacji kryzysowej.
Trzeba nauczyć osobę
• znajdować różne alternatywne rozwiązania danego problemu
• nazywać i ujawniać soje uczucia, jak człowiek wyraża swoje uczucia - to jest swoisty rodzaj katarzis, oczyszczenia. Jaka powinna być postwawa interweniującego?

1.Bądź dobrym słuchaczem.Pozwól mu opowiedzieć o jego odczuciach. Pacjent będący w kryzysie psychologicznym powinien być zachęcony do mówienia.

2. Ujawniaj empatię.Kiedy słuchasz okazuj empatię. Daj mu do zrozumienia, iż nie wątpisz, iż zmaga się z ogromnym bólem i poczuciem beznadziejności.
Empatia to świadoma identyfikacja z drugim człowiekiem mająca na celu lepsze zrozumienie. Terapeuta powinien patrzeć oczami pacjenta, słuchać uszami pacjenta.Nawet kilkugodzinne przebywanie z człowiekiem, który daje nam empatię, bezwarunkowy szacunek dla osoby bez względu na to, co sobą reprezentuje jest bardzo pomocne. Empatia daje poczucie, że ktoś rozumie człowieka. Empatia buduje zaufanie i poprawia komunikację.

3. Żadnych dyskusji o wartości życia.Nie ma rozważań o wartości życia, dlatego, że interweniujący może wysoko oceniać życie, dla interweniującego życie może być piękne i wspaniałe, a dla osoby w kryzysie NIE. To wzmaga przepaść miedzy interweniującym a osobą kryzysie psychologicznym. Wzmaga przepaść i nasila poczucie niezrozumienia, bo jeżeli ja uważam, że życie jest straszne a ktoś mi mówi, że jest piękne...Czyli interweniujący nie może przekonywać pacjenta o wspaniałości życia. Może to doprowadzić do utraty kontaktu.Najlepiej starać się zrozumieć, co się stało, że młody człowiek nie chce żyć, że uważa, że życie jest trudne?. Jakie problemy to spowodowały?. Trzeba się skoncentrować na tych problemach.

4.Nie wolno potępiać.Młodzi ludzie a szczególnie młodzi mężczyźni czują się zawstydzeni i mają poczucie winy z powodu swoich tendencji autodestrukcyjnych. Młodzi mężczyźni nie zwierzają się ze swoich myśli „s”, ze swoich problemów. To ich prowadzi na ścieżkę autodestrukcji. Dlatego też otwarta i nie potępiająca komunikacja jest dla nich niezwykle ważna.W ogóle to jest zasada każdej terapii, każdej interwencji kryzysowej – nie wolno potępiać, nie wolno wydawać żadnych ocen moralnych. Szczególnie w atmosferze kryzysu suicydalnego ważna jest nie potępiająca postawa. Łatwiej wtedy przejść do dyskusji o bolesnych i trudnych problemach.Samobójstwo lub jego usiłowanie może być pojmowane jako reakcja na sytuację, która wydaje się nie do rozwiązania innego niż „s”. Większość osób nie znalazła rozwiązania dla swojego problemu. Interweniujący musi przekonać osobę, że są inne sposoby rozwiązania problemu niż samobójstwo. Musi zapewnić, że terapeuta lub ktoś inny pomoże problem rozwiązać. Podkreśla się, że ważna jest konkretna pomoc (np. pomoc w znalezieniu pracy, rozmowa z rodzicami.).
Jeśli interweniujący przekona pacjenta, że są inne rozwiązania, to kryzys jest zażegnany. Interweniujący przywraca nadzieję i odwodzi młodego człowieka od rozwiązania problemu poprzez zamach „s”. Ważne jest wzbudzenie nadziei. Jeżeli jest choć cień nadziei, to człowiek trzyma się życia. Tak więc, interweniujący obiecuje młodocianemu, że pomoże mu rozwiązać problem lub jeśli sam nie potrafi tego zrobić, to ktoś inny mu pomoże.
Wywiad z pacjentem po próbie „s” stanowi centralny punkt interwencji kryzysowej. Przedmiot wywiadu ma mniejsze znaczenie niż jakość spotkania. A jakość spotkania to:
• zainteresowanie osobą będącą w kryzysie
• chęć niesienia pomocy
• zainteresowanie przeszłością
To może mieć większe znaczenie niż przedmiot rozmowy.
Ważne jest, by terapeuta ujawniał postawy nacechowane ciepłem, stanowił dla pacjenta źródło oparcia w ostrej fazie kryzysu, aby przeciwdziałał rozpaczy pacjenta i ukazał, że jest ktoś, kto się o niego troszczy. Interpretacje, konfrontacje, wyjaśnienia powinno się odłożyć na dalsze etapy. Najważniejsze jest ciepło i wsparcie.
Najczęstszym błędem w interwencji kryzysowej jest podejmowanie odpowiedzialności za życie pacjenta. Należy pacjentowi powiedzieć, że sam odpowiada za swoje życie. Jeżeli podejmie decyzję o samobójstwie, to on sam jest za nią odpowiedzialny. Wspiera to znacznie proces interwencji kryzysowej, gdy na początku jest ustalone, że pacjent sam musi zdecydować, czy będzie żył, czy nie. Mówi się pacjentowi, że sam jest odpowiedzialny za swoje życie.
Celem terapii jest uświadomienie pacjentowi, że niezależnie od wpływów, jakie wywierają na niego inni ludzie – on sam jest za siebie odpowiedzialny.
Terapeuta musi w subtelny sposób okazać swoją stanowczość (np. rozmowy telefoniczne z pacjentem nie powinny być zbyt długie).
Pacjenci autodestrukcyjni lubią stanowczych terapeutów i zdecydowanych. Gdy jest on stanowczy wówczas przedstawia korzystny obiekt do naśladowania.

PROFILAKTYKA I POMOC SUICYDALNA W przypadku motywacji instrumentalnej działania profilaktyczne powinny polegać na udzieleniu adekwatnej do problemu pomocy (czy to materialnej, czy też duchowej), wskazaniu rozwiązań alternatywnych, okazaniu zrozumienia i akceptacji.
W przypadku motywacji autentycznej wskazane jest powstrzymanie się od usilnego zachęcania desperata do życia, do optymizmu, do jakiejkolwiek drażniącej go aktywności; do powoływania się na jego obowiązki względem najbliższych i na ich krzywdę. Tutaj pożądane jest stworzenie atmosfery pełnej życzliwości i ciepła emocjonalnego; przekonanie desperata o naszej wielkiej miłości do niego i pozostawienie ostatecznej decyzji jemu samemu.
W przypadku samobójców celem terapii musi być dopomożenie człowiekowi, by przezwyciężył kryzys, by wyzwolił się z choroby psychicznej i powrócił do życia godnego człowieka. Terapeuta powinien być przede wszystkim wolny od konfliktów wewnętrznych, lęku, podejrzliwości i poczucia nadmiernej zależności. Cechą wskazaną byłaby ponadto empatia. Osobiste doświadczenia terapeuty związane z problemem samobójstwa (czy to jego własne doświadczenie suicydalne, czy też kogoś z jego bliskich) mogą tu stanowić istotny czynnik warunkujący empatię, niekoniecznie jednak wpływający na stronnicze postrzeganie problemu. Wśród innych cech, które terapeuta powinien reprezentować wymienia się: obiektywizm, respektowanie prawa pacjenta do decydowania o własnym życiu, umiejętność uważnego słuchania, unikanie płytkich zapewnień i pocieszeń oraz niewyważonych interpretacji.
Jako najważniejszy zatem, najbardziej pożądany aspekt profilaktyki samobójstw liczni autorzy wymieniają dobry kontakt uczuciowy między terapeutą a pacjentem. Terapeuta powinien przede wszystkim nawiązać kontakt z pacjentem i przekonać go, że jest zainteresowany jego problemami. Powinien również wyrazić przekonanie, że musiały istnieć rzeczywiste powody skłaniające do podjęcia próby samobójczej, które muszą być ujawnione i zrozumiane.
Pozytywny kontakt emocjonalny jest pierwszym i decydującym etapem psychoterapii. Więź między pacjentem a terapeutą podlegać będzie prawom przeniesienia, pozwoli odreagować zwróconą ku sobie agresję. Każda próba werbalizacji agresji jest bowiem formą jej odreagowania, może więc, przynajmniej chwilowo, osłabić tendencje samobójcze.
Kolejnym etapem psychoterapii jest zachęcanie pacjenta do doznawania sukcesów, a zatem „zainicjowanie łańcucha rozwoju pozytywnego” poprzez stopniowe stawianie przed nim zadań wykonalnych i wspieranie go w ich wykonaniu.
Trzecim krokiem w procesie terapeutycznym powinno być pobudzenie wyobraźni pacjenta w kierunku tworzenia pozytywnych planów na przyszłość. W przypadku pacjentów suicydalnych wskazany jest długotrwały kontakt terapeutyczny, gwarantujący im możliwość ponownego zwrócenia się o pomoc w razie, gdyby tendencje samobójcze powracały.
Mylne jest przekonanie, że terapia antysuicydalna polegać ma na skłonieniu człowieka do bezkrytycznej akceptacji rzeczywistości. Taka terapia nie doprowadziłaby do niczego, na dłuższą metę nie zdołałaby zapobiec samobójstwu. Terapia antysuicydalna dąży natomiast albo do zmiany spojrzenia na świat (na przykład, by pacjent zdjął „czarne okulary” depresji), albo do przekazania umiejętności budowania życia w zupełnie nowy sposób, samodzielnie, bądź, jeżeli to możliwe, z pomocą innych. Naszym celem nie jest podtrzymywanie ludzkiego życia za wszelką cenę, gwoli własnego zadowolenia, niezależnie od sytuacji pacjenta. Chcemy natomiast ponownie obudzić w takim człowieku pozytywne nastawienie do życia, umiejętność rozkoszowania się nim w najlepszym sensie tego słowa. Podstawowy problem odnoszący się do profilaktyki suicydalnej, to jak zapobiegać samobójstwom. Odpowiedzią na tę kwestię, może być wyłącznie postępowanie wsparte na miłości. Każdy samobójca ma silną potrzebę bycia kochanym i potrzebnym, derywacja tej potrzeby jest bardzo istotnym czynnikiem suicydogennym. Dlatego należy zatroszczyć się o stworzenie właściwej atmosfery, w której bardzo duże znaczenie ma już sama świadomość obecności kogoś życzliwie nastawionego, empatycznego, kochającego. W większości przypadków pozytywny skutek terapeutyczny odnosi trwanie przy osobie cierpiącej, uważne słuchanie dobrowolnie wypowiadanych przez nią słów, próba ich zrozumienia, ukazywanie alternatywnych sposobów postępowania i umacnianie w chorym wiary w to, że jest kimś ważnym i potrzebnym.
Czego zaś należy w kontakcie z osobą suicydalną wystrzegać się? Hart radzi: „Nie krytykuj. Nastaw się na słuchanie i postaraj się zrozumieć, jak czuje się druga osoba”. Ci, którzy odwiedzają ludzi znajdujących się w depresji i klepią ich po plecach mówiąc: „słuchaj, musisz wierzyć Bogu mimo wszystko. Uśmiechnij się” – w rzeczywistości postępują niezgodnie z nauką Pisma. Biblia mówi, żeby płakać z tymi, którzy płaczą. Musisz zejść do nich i smucić się razem z nimi zamiast opowiadać o jakichś niebiańskich ideałach, których w tym konkretnym momencie nie można dosięgnąć. Kępiński twierdzi, że korzystnie działa na chorego świadomość, że ktoś prawdziwie życzliwy jest przy nim, ale nich nie mówi, nie próbuje go pocieszać, a tym bardziej rozweselać, wszelkie bowiem takie próby wprowadzają chorego w jeszcze głębszą depresję. Słuszne pocieszenie, iż przecież wszyscy ludzie od czasu do czasu mają depresję i jakoś z tego wychodzą, u chorego wzmaga tylko poczucie winy, gdyż widocznie inni są lepsi od niego, potrafią swój smutek zwalczyć a on tego nie potrafi…Próby rozruszania chorego, uaktywnienia go, wciąganie w wesołe towarzystwo, na ogół kończą się fiaskiem – chory wpada w panikę. W tragiczny sposób odczuwa własną niemożność działania, boleśnie razi go śmiech innych ludzi, wzrasta jego poczucie winy, że jest właśnie taki. To, czego chory naprawdę potrzebuje nie polega na ukazywaniu mu jasnych stron życia, ani na mobilizowaniu go, lecz na stworzeniu poczucia bezpieczeństwa, poczucia, że nie jest samotny, że ktoś jest przy nim, że na kimś może się oprzeć. W ten sposób więź ze światem nie zostanie zerwana.Do chorego w głębokim stanie depresji nie należy dużo mówić; czasem odpowiedni gest, niezwerbalizowana wiara, że depresja przejdzie, mają dużo większe znaczenie niż najpiękniejsze i najbardziej przekonywające słowa pociechy. Słowa dla człowieka pogrążonego w smutku zawsze brzmią pusto.
Stwarzając wokół jednostki zagrożonej samobójstwem atmosferę antysuicydalną musimy pamiętać o jej najistotniejszych elementach wyrażonych w postawach takich jak: bezinteresowna miłość, empatia, życzliwość, akceptacja, a ponadto umiejętność słuchania, powstrzymywania się od niewyważonych interpretacji i sugestii oraz zdolność wzbudzania wiary suicydenta w wielką wartość własnej osoby.

Last Updated on Sunday, 11 February 2007 17:11
Read more...